…tambayan, kwentuhan, at inuman ng mga maiinit na ideyang tinimpla sa tintang may aroma.

piksyon

Par..Uni..Pinas. (..wakas)

…na kung tawagin ay popcult. Isa ‘yong gamot na komposisyon ng mga sari-saring regulated drugs na pag napasobra sa katawan e magreresulta ng isang somnambulistic behavior, sa madaling sabi, mawawala ka sa sarili mo, kikilos ka nang wala sa isip, magiging bulag ka sa bawat desisyon mo at magiging sunod-sunuran ka na din sa kung ano ang ididikta sayo ng nakararami. Iyon ang plano ng admin. Gusto nilang maging pasibo ang mga estudyante,  pikit-matang sumunod sa anumang trip na ipapataw ng mga naghaharing uri para sa pansarili nilang ganansya. At iyon din ang dahilan kung bakit sa una pa lang ay mainit na ang dugo nila sa mga aktibista sa mga unibersidad. Gumagawa sila ng kultura na nagkukundisyon sa isip ng mga ibang estudyante na kapag naging aktibista ka ay ituturing kang kriminal, marahas, barbaro at hindi “daw” katanggap-tanggap sa lipunan. Ginagamit nila ang kaisipan na yon bilang psychological weapon. Ganon katalino ang admin, ganon kainutil ang mga mapagsamantala.”

Okupado pa din ang utak ko ng magkakahalong pagtataka, pagkagulat at mga question mark na kumukuti-kutitap sa ulunan ko. Sumandal ako sa kabinet para ma-relax at nagfeeling commercial model ng brief.

“…medyo nalalabuan pa ko pero kahit papano may naiintindihan ako sa mga sinabi mo. At yung sinasabi mong gamot na tinuturok nilang ano yun? ..Yakult?–”

popcult!“

“a, Oo..pucha! kung ganon pala kagarapal ang plano nila e magkakaroon at magkakaroon talaga ng dahas. Ginagamit nila ang edukasyon para kumapal ang mga pitaka nila.

“Ang tataas ng mga pinag-aralan pero halang pala ang kaluluwa. Tingin ko sinadya talaga nila gawing ganon ang sistema ng edukasyon, halos dalawang dekada kang magsusubsob sa pag-aaral para lang sa kapirasong papel na kung tawagin ay diploma, at pag nakakuha ka na non ay pwede ka nang magpaalila sa mga naglalakihang kompanya sa loob at labas ng bansa…pero ‘wag natin kalimutan, Alien ang tunay nating mga kalaban, gumbaga sa gameshow, sila yung nagi-sponsor para pumatok yung ratings ng mga yon at marami silang mauuto sa masa. Mahihirapan tayong kalabanin ang mga yon, kaya ang sa palagay kong mabisang solusyon ay hindi lang tayo lalaban gamit ang mga pinag-aralan, kailangan din nating gumamit ng pisikal na lakas.”

“..rebolusyon ba kamo?”

“sshh…dahan-dahan ka sa pagsasalita niyan baka ipadukot ka sa mga militar. Basta ang alam ko lang e napakalaking papel ang gagampanan ng mga estudyante para sa pagaayos ng sirang lipunan. Huwag nilang hayaang ang akademya nila sa eskwelahan ang sumira sa kanilang edukasyon.”

Magaala una y medya na ata ng tanghali non, walang kain-kain, kailangang magtago. Mainit ang diskusyunan at pagpaplano namin. Kailangang mag-ingat, malakas ang kapangyarihan ng kalaban. Si Del, tila abala sa pag kalap ng mga datos. Nang biglang may kumatok sa pintuan. Naalarma kaming tatlo’t nagkatinginan. Tila nagkaintindihan na huwag magsalita o gumawa ng anumang ingay. Lumakas pa ang katok na para bang nag-aalborotong Landlady na maniningil ng renta sa boarding-house. Dahan-dahan kaming gumapang papunta sa kanya-kanyang pagtataguan. Di ko maiwasang pagpawisan ng malamig at butil-butil habang nakasandal sa aparador. Inaantay na lang namin na tumalsik ang pinto at bumungad si Lizardo tsaka kami isa-isang gahasain. Walang mga Panday kids o Wonder Pets sa totoong buhay na pwede naming hingian ng tulong. May mga sitwasyon talaga na mas maaasahan mo pa din ang sarili mo. Maya’t-maya pa ay tumigil ang pagkatok. Binalot ng katahimikan ang kwarto. Nangungusap ang mga hininga namin. Naghahanap na ako ng matigas na bagay sa paligid ko na pwedeng ipanghambalos nang marinig namin ang biglang pagbasag sa salamin ng pintuan. Malulutong na kalansing ng mga bubog ang naging sound effects para sa climax ng eksena. Tatlo…dalawa…isa. May sumingaw na puting usok na di ko alam kung saan nanggaling. Mabilis itong kumalat at nung makaabot ito sa bungad pa lang ng ilong ko ay nakaramdam na ako ng pagkahilo. Pumuti na ang paligid at nagluluha na ang mga mata ko epekto ng usok, dahilan para di ko na malaman kung ano na ang nangyayari sa mga kasamahan ko. Pasuray-suray na ako nung mga sandaling yon at nakakaaninag ako ng mga anino na parang umaaligi-aligid sa kwarto. Kasabay noon ang mga malalakas na pagsabog na naririnig ko sa labas. Mga halo-halong sigaw, parang mga estudyanteng nagwawala. O tila mga estudyanteng naglulunsad ng rebolusyon. Kaliwa’t kanang pagputok at pagsabog. Pagsigaw at pagiyak. Ramdam ng mga paa ko ang pagyanig sa lupa. Dahan-dahan akong nauupos habang nakikita ko ang paligid kong sumasayaw. Lumagapak ako sa sahig at wala na kong maalala.

Unti-unti’t papalakas, may naririnig akong isang pamilyar na tunog. Hanggang sa sumusuot na sa tenga ko ang tunog ng intro ng kantang Careless Whisper. Napadilat ang mga mata ko at ang cellphone ko kagad ang una kong nakita na umaandap-andap ang ilaw sa saliw ng kantang Careless Whisper. Saka ko napagtanto ang lahat. Alas kwatro na ng umaga.

Lunes. Pasukan na naman at nagising akong bahagyang basa ang unan gawa ng panis na laway na tumagas mula sa dalisay na bukal ngaking bunganga.

Advertisements

Parepresyong Unibersidad ng Pilipinas (…pagpapatuloy)

…doon ako nawalan ng ulirat at naparalisa ang buo kong katawan. Dumilim ang buo kong paningin at ang pinakahuli kong naramdaman ay ang dahan-dahang pagtumba ng katawan ko pero hindi ko na naramdaman ang paglagapak. Hindi ko alam kung ano na ang nangyari sa akin nung mga sandaling yon at kung sinong nilalang ang bumalahura sa ulo ko sa pagsaklob ng supot na amoy bagoong isda na kinulob sa medyas na gamit.
May yumugyog sa aking katawan na siyang dahilan ng pagkakagising ko. Medyo marahan pa ang pagdilat ng mga mata ko at may kalabuan pa ang aking mga nakikita. Ilang segundo muna ang lumipas bago ko maaninag ang isang mukha ng babae. Biglang dumaluhong at nagsalimbayan sa utak ko ang mga tanong na: ‘nasaan ako?’ ‘anong ginagawa ko dito?’ ‘anong nangyari sa akin?’ ‘kumain na ba ako?’ ‘may account kaya siya sa Facebook?’ ‘..at sino itong babaeng ito??’.
“ ui, kumusta pakiramdam mo?, ok ka na?”
Sa halip na magsalita ako ay pagkunot ng mga kilay ang naisagot ko sa kanya. Nagkatitigan pa kami mata sa mata pero walang kissing scene na nangyari gaya ng karaniwang kamaisan na napapanood sa mga koreanobela. Agad akong bumangon mula sa pagkakahiga at doon unti-unti kong naalala ang mga nangyari. Napatingin ako sa paligid at napagtanto ko na nasa isang class room ako na hindi ko alam kung saang parte ng building.
“ buti na lang natiyempohan ka namin kundi isa ka na ding somna..”
Napabaling ang atensyon ko sa nagsalita. Isang lalaki na di nalalayo ang edad sa akin ang nagtatali ang kapirasong tela sa hawak niyang dos-por-dos. Hindi lang pala kaming dalawa ng babaeng yon ang nasa kwarto. Tatlo kaming kapwa mga estudyante at tila ako lang ang walang kaalam-alam sa mga nangyayari.
“ nahuli ka kanina ng isang Impe, ginamitan ka niya ng pampatulog…buti na lang nagkataon na lumabas ‘tong si Mong, ayun, tahimik niyang nilapitan yung Impe, ginamitan niya ng isang malupet na taijutsu, nadisarmahan, ayun! Bagsak..kami na ang nagdala sayo dito.” biglang sabat ng babae at napatingin uli ako sa kanya. Doon na ako nagtangkang magtanong.
“ teka, ano bang nangyayari dito?” maangas kong tanong habang lumalaki ang butas ng ilong ko.
“ a, o nga pala, sige ipapaliwanag ko…nga pala, ako si Mong, 3rd year ng Socio, siya si Del, classmate ko. Sasabihin ko na sayo, hindi kapanipaniwala ang mga ikukwento ko, pero ito talaga ang kasalukuyang nangyayari di lang sa pamantasan natin kundi pati na sa lipunan natin. Ilang buwan na namin ‘tong pinagaaralan at iniimbestigahan at tama ang teorya namin. Matagal nang may mga Alien dito mismo sa Pinas! At hindi lang yon men, sa mga state universities pa gaya nito ang napili nilang breeding ground!”
“ lang ‘ya! Adik ba kayo? O impluwensyado lang kayo ng mga komiks ni Carlo J. Caparas?”
“ sabi ko nga sayo, hindi kapanipaniwala, pero makinig ka muna sa akin..ok?. So, hanggang sa ‘eto na nga ‘tong araw na ‘to. Ilang oras lang ang nakakalipas, pinatipon ng Admin ang lahat na mga estudyanteng sa Gym. Ayon na nga, nagtataka kami kung anong meron. Nung nasa Gym na kaming lahat, may nagsara ng parehong entrance at exit na parang kinandado pa. Tapos non, maya’t-maya e may sumingaw na usok galing sa gilid tsaka sa mga sulok! Bullshit men! Naalarma kaming lahat! E, di yun na nga, pucha! Kanya-kanya kaming takip ng ilong, pulasan, parang stampede sa wowowee! Buti na lang ‘tong si Del nakakita ng maliit na silong palabas sa may bench, ayun, tangina pinagkasya namin katawan namin! Pagkalabas, takbo kagad kami papuntang main building para makapagtago…kaya dito kami napadpad ngayon.
“ anak ng kulani! Ginawa ng Admin yun??”
“ oo tsong! At ‘eto ang dahilan…sa pagmamatyag namin, napagalaman namin na nasa ilalim sila ng kapangyarihan ng mga Alien! Sunod-sunuran! Puppet! Tuta ng mga imperyalistang Alien… ngayon, ‘eto na ang ginawa nila sa mga estudyanteng nakatulog sa Gym dahil sa usok, tinuturukan nila ang mga estudyanteng ito ng isang kemikal na kung tawagin ay… (–itutuloy..)


Parepresyong Unibersidad ng Pilipinas

Hindi naman wet dreams, pero nagising ako ng alas kwatro ng madaling araw na bahagyang basa ang unan gawa ng panis na laway na tumagas mula sa dalisay na bukal ng aking bunganga. Lunes na naman, himalang nagising ako ng maaga nang hindi napapaos ang cellphone ko sa pag-alarm. Pero tulad pa din ng dati, binubulyawan pa din ako ng isip ko na kailangan ko nang bumangon, pero normal na sa mga katulad ko na pagunang gising e ilang ‘five-minutes’ muna ang lilipas bago tuluyang babangon. Humigit dalawang oras ang ginugol ko sa pagaasikaso sa sarili ko, ligo, kain, bihis at ang pinakamatagal, ang pagaayos ng buhok na talo pa ang baklang nagpa-semi kalbo sa adik. Nakakapawis na ng kili-kili ang sikat ng araw ng makaalis ako sa bahay, alas siete at ang oras ng klase ko ay alas otso y medya, dalawang oras ang byahe ko at habang nagaantay ng masasakyan ay nai-imagine ko ang isang pink na class card na sa likuran ay tadtad ng mga maliliit at patayong linya na katumbas ng salitang ‘late’. Pinara ko ang isang jeep na puno na pala ng pasahero pero ang kundoktor nitong nagmistulang tindahan ng hikaw ang mukha e sige pa rin ang pagkumbinsi sa akin na may mauupuan pa. Nakaupo naman ako pero para akong nagsasanay ng kung-fu sa posisyon ko na tigkalahating pisngi lang ng puwetan ko ang nakalapat.
Jeep, bus, jeep. Araw- araw, sa loob ng dalawang oras na byahe, isa na sa mga sangkap ng pabango ko ang usok mula sa mga sasakyan habang soundtrip naman ang mga nakakarinding busina. Di na din mabilang ang tono ng pananalita ang nailapat ko sa mga katagang ‘bayad ho, cubao, estudyante’ sa tuwing sasampa ako sa sasakyan. At halos sanay na ako makipaggitgitan at sumakay sa mga sasakyang nasa loob ang tambutso. Ang resulta, dadating ako sa iskul na amoy talyer at pawisan ang singit. Halos walang pinagiba ang karanasan na yon sa mga nauna maliban nang dumating na ako sa pinapasukan kong unibersidad magaalas nuwebe na ng umaga.
Papalapit na ako sa entrance gate at para akong namimili sa ukay-ukay sa paghahalungkat ko sa bag ko para kunin ang gate pass na tinatawag nilang ID. Nakakatawa dahil ang mga legal na estudyante dito na walang maipakitang ID pagpapasok e sumasailalim muna sa isang masinsinang interogasyon ng mga guard, para bang mga terorista kung ituring. Pero kapag mga bisita naman ang papasok at walang maipakitang valid ID, kahit sabihin mo lang sa mga guard na magpapahangin ka lang sa loob e papapasukin ka na. Kung sino pa yung dayuhan, sila pa yung mas binibigyan ng prebelehiyo na magpasok ng bomba. Nakapasok na ako sa loob ng mailabas ko ang ID ko at doon ko lang napansin na wala pala niisa man lang na guard na nagbabantay. Dahan-dahang bumagal ang lakad ko habang nililingon ang bandang kanan at kaliwa, bahagyang pang pumihit ang ulo ko para masulyapan ang paligid. Isang malaking ‘question mark’ ang lumitaw sa ulo ko kasabay ng pagsasalubong ng dalawa kong kilay. Sa abot ng mga natanaw ko e walang dudang ako lang ang nilalang sa mga oras na yon. Kakaiba ang pakiramdam dahil first time ko masilayan ang eskwelahan ko na ganon katahimik, ako lang ang tao at parang ang sarap sumigaw. Naglakad pa ako ng ilang metro palayo sa gate. Tanging mga lagaslas ng mga dahon at maliligalig na hangin ang naririnig ng tenga ko habang binabaybay ko ang waiting shed. Nasapawan ang pagod ko sa byahe ng pagtataka kung anong kababalaghan ang nangyari o kung anong klaseng program ang pinagdiriwang ng campus at parang sinadyang di ipaalam sa akin. Para nga akong nasa isang tipikal na zombie-suspense film, alertong naglalakad at sobrang tahimik ng paligid, biglang bubulaga ang isang matabang zombie na naka-costume ng uniporme pang security guard, naaagnas at naglalaway ng dugo. Sabay magbabaklas ng mukha na prosthetic lang pala at tatambad ang mukha ni Michael V. Sabay sigaw ng ‘Yari Ka!’. Pero imahinasyon ko lang naman yon. Sinusulit ko na agad ang sarap ng kakaibang aura ng paligid dahil baka sa isip-isip ko e nasa conference room lang lahat ng tao para sa kakaibang power-trip o programa ng admin at pagtapos e maglalabasan uli at doon muling babalik ang pangkaraniwang itsura ng eskwelahan. Pero sa kasawiang palad, imahinasyon ko lang pala uli yon. Nasa direksyon na ako patungong main building nang may maaninag akong isang hugis tao na nakatayo sa tabi ng plant box kung saan ilang dipa lang ang pagitan sa papasukan kong hall. Luminga-linga uli ako sa paligid bago muling ituon ang atensyon sa nakita. Ilang sigundo muna bago ko matanto na wala na pala akong inaaninag. Hindi ko alam kung guni-guni o nasobrahan lang ako sa panonood ng Darna, basta bigla na lang nawala. Nakatuntong na ako sa entrada ng hall at nakumbinsi ko na kaagad ang sarili ko na guni-guni ko lang ang nakita ko. Naglalakad ako nang nakatingin sa sahig at nakayuko ng kaunti, swabe lang ang pagliko ko sa kanan nang maalarma ako sa isang nakaitim na nilalang sa harapan ang mabubunggo ko na sa pagkakayuko ko e ibabang parte lang ng katawan niya ang nakita ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig at nakaramdam ako ng magkahalong takot at constipation. Nakaramdam din ako ng mahinang boltahe ng kuryente na bumalot sa katawan ko sabay may sumaklob ng mabahong plastic sa ulo ko, doon ako nawalan ng ulirat at….   (–itutuloy..)


Isang kahong Ilusyon

May kalakasan ang ulan ng tanghaling ‘yon habang matamlay na naglalakad ang isang babae sa pasilyo ng isang nilumang gusali. Gusot ang kanyang mukha’t medyo sabog at tuyot ang buhok niyang hanggang balikat, nanlilimahid ang mga paa na para bang tutubuan na ng kabute…pamilyar ang kanyang kasuotan para sa mga nagtatrabaho sa pagamutan. Pabagal nang pabagal ang kanyang mga hakbang hanggang sa gumilid na siya para umupo sa simentong upuan na nakadikit sa pader. Sa tabi ay isang lalaking nakashades, kayumanggi’t katamtaman ang tangkad, nakasandal sa kanyang kinauupuan habang nakaipit sa kanang braso ang isang tangkay ng eskoba.

“kuya, pwede pong makiupo? Magpapahinga lang po ako saglit…” pakiusap ng babae.

“ ’ge, upo ka lang, pampubliko naman ‘tong upuan na ‘to, e..” sagot ng lalaki na di man lang siya nilingon.

Nakaupo na ang babae ilang pulgada ang distansya mula sa katabing pinakiusapan. Nakataas ang dalawang paa at inaakap ng pareho niyang mga braso.

“ anlakas ng ulan kuya ‘nu? siguro naliligo ngayon sa langit yung mga anghel. Tsaka ang itim ng ulap, di kaya dun naiipon mga libag nila?”

“ hmm..(bahagyang napangiti) baka nga. Naririnig ko anlakas nga ng ulan.”

“ tingnan mo kuya yung ulap, nagkokorteng kamote!”

“ …huh?

“ ayun no! Sa may kanan.”

“ o? Maganda? di ko kasi alam itsura ng mga binabanggit mo, e…bulag ako.”

“ …??? ” napakunot ang noo ni babae at napalingon sa kausap.

“ pinanganak akong bulag kaya di ko alam ang eksaktong itsura ng mga bagay-bagay. Hugis lang ang kaya kong alamin ‘pagnahahawakan ko na ang mga iyon.”

“ ay ganun? …sayang naman di mo naman pala nakikita.”

“ imahinasyon ang ginagamit ko para makakita…teka, anu nga pala pangalan mo? Tsaka ba’t napadpad ka dito?”

“ pangalan ko? Wander-Wuman…yun ang tawag sa’kin ng mga kasama ko sa malaking bahay. Kanina pa kasi ‘ko lakad ng lakad, lumayas kasi ‘ko sa’min, e.”

“ …? kung ganon superhero ka pala. ‘di nga? ‘nu pangalan mo talaga? Tsaka sa’n yung sinasabi mong malaking bahay at ba’t ka naman naglayas?”

“ Wander-Wuman nga pangalan ko…tanong mo pa sa mga kasamahan ko, e. Di ko alam kung sa’n yung malaking bahay na ‘yon, basta malaki siya, may mga babaeng pare-parehong nakasuot ng kulay puti, nars ang tawag namin sa kanila na araw-araw kaming sinasaksak ng karayom…isa yon sa mga dahilan kung bakit kami tumakas sa malaking bahay na yon. Maraming ding kwarto, dun kami natutulog, kumakain at dun din namin pinagtatalunan kung ano ang realidad. Labing anim kami sa kwarto namin nung una, kelan lang nung magkasunod na umalis si Akwaman tsaka si Welberin, di ko sila maintindihan sabi nila wala na daw kasi silang sakit kaya pwede na daw silang makauwi. Di ko naman alam kung ano yung sakit na yon. Tapos kahapon…nagpasya na kami ni Superman na tumakas sa bahay na yon para makaalis dahil para sa’min mas malalaman mo ang realidad pag kumawala ka sa nakagisnan mong mundo kung saan ka nakakulong. At eto ko ngayon, nakikipagusap sayo…”

“ di ko alam kung may naintindihan ako sa mga kwinento mo…kakaiba ka. Pero pano ka pala napunta sa bahay na yon?”

“ ang naaalala ko lang e simula nung di na magpakita sila nanay dun na ko pinatira ni lola, ayaw ko man pero paulit-ulit niyang sinasabi sakin na mas makakabuti daw yon para bumalik ako sa dati…may mga naririnig ako nun mga taga samin sinasabi na baliw daw ako…”

“ baliw?…”

“ oo…alam mo ba yon?”

“ ang alam ko sila yung mga taong mahirap maintindihan na dapat intindihin.”

“ …minsan, natatanong ko sa sarili ko kung sino nga ba yung baliw, ako ba? O yung mga taong di nakakaintindi sakin?…”

“ pare-pareho tayong di nagkakaintindihan e di pare-pareho tayong baliw.”

Bahagyang humina ang buhos ng ulan ngunit ang maabong kulay ng ulap ay nagpapahiwatig pa din ng nagbabadyang isa pang pagbuhos. Naduduwag pa din ang mga ibon na maglaro sa himpapawid. Pero ang mga dahon, mukhang masaya sa pagindayog sa tempong likha ng pumapatak na ulan. Samantala ang dalawang nilalang sa ilalim ng gusaling ‘yon, tila nagkapalagayan sa isang dayalogong tumatalakay sa kapirasong istraktura ng katotohanan na kalimitang iniiwasan ng mga normal na tao. Kalokohan? o katotohanan? Walang nakakaalam.

“ ……diba pinanganak kang bulag? E di hindi mo pala nakikita ang realidad? O baka meron ka ding eksrey bisyon gaya ni Superman?”

“ mukha ba kong superhero? Wala namang sinturon yung brip ko, a… di lang naman mata ang gamit para malaman ang realidad. Wala nga kong eksrey bisyon, meron naman akong imahinasyon. Tingin ko pag meron ka non makikita mo kahit ang mga bagay na di nakikita ng mga mata.”

“ o? …sabihin mo nga sakin kung ano nakikita mo ngayon?”

“ wala…”

“ adik ka pala, e”

“ ba’t ikaw? Kaya bang makita ng mga mata mo ang ‘wala’ ? kahit san ka tumingin, kahit san ka lumingon, hanggat may pumapasok at tumatambay na liwanag dyan sa mga mata mo e hindi mo mapapatunayan na nakakita ka na ng ‘wala’ ..sa madaling sabi, kaming mga bulag lang ang may kakayahan na makita ng ‘wala’ ..”

“ ewan…di kita maintindihan, nakalimutan mo na ata baliw ako.”

“ hmmm….o nga pala no? E…. ’kaw? bilang isang baliw, anong klaseng mundo naman meron ka?”

“ ako? …gaya ng sabi nila, meron akong sariling mundo. At ako mismo ang gumawa non. Ang galing ko di ba? Mundong ako lang mismo ang nakakaintindi, walang ibang diyos kundi ako. Kelan ko lang nalaman na napakamakapangyarihan pala ng tao, kung gaano siya kagaling mangwasak ganon din siya kagaling lumikha. Lumilikha siya ng sarili niyang mundo pati sarili niyang karanasan nang hindi niya nalalaman…at ang nakakatawa don, pag di niya nagustuhan ang mga nilikha niyang karanasan, isisisi niya yon sa kung sino ang tingin niyang dapat sisihin.”

“ …pano mo naman nasabi yon? Magulo ba talaga buhay ng tao?”

“ huh? Malay ko sa kanila…di kasi nila matanggap na may mas masarap pa kaysa sa nakagisnan nilang paboritong putahe.”

“ uy…humihina na ba ulan?”

“ a, oo…ambon-ambon na lang, tapos na siguro maligo yung mga anghel…”

“ ewan…tara, sumama ka muna sakin sa bahay para magmerienda…kumakain ka ba ng biskotso?”

Dahan-dahang umunat ang mga binti ng nagyaya, gamit ang tangkay ng eskoba pangkapa, mahusay niyang nailapat ang mga talampakan sa semento at nakatindig. Napilitan na ding tumayo ang kausap. Naglakad sila palayo sa inupuan.

“ nga pala kuya, di ko pa alam ang pangalan mo…”

“ Topeng…topeng na lang itawag mo sakin.”

“ ang sarap naman ng pangalan mo…tunog kakanin.”

Naglalakad palayo sa kanilang kinaupuan, unti-unting umaaliwalas ang paligid. Si Topeng…nabanat ang kanyang nanunuyong labi sa bahagya niyang pagngiti nang marinig niya ang mga piyok ng mga naghaharutang ibon sa itaas.

“ ester…ester nga pala tunay kong pangalan…may kape ba sa inyo? Kape tayo a..”

Umakbay siya kay Topeng na para bang matagal na silang magkakilala.


Little Mr.Greyhound

Heto na naman si Puloy, muling binabagtas ang kahabaan ng mausok at walang pahingang kalsada ng Aurora. Patungo kung saan makakapulot ng swerte. Sumpang naging habitwal sa mura niyang edad. Ang usok mula sa mga sasakyan ang tangi niyang pabango sa katawan, ang mga ingay ng kalsada ang kanyang musika at tanging lansangan ang nakagisnan niyang palaruan. Lahat ng ‘yon ay tinuturing niyang palamuti sa paulit-ulit na pagikot ng kanyang malamig na mundo. Araw-araw, mula umaga hanggang gabi ang kanyang byahe sa iisang ruta lamang para maghagilap ng panglaman-tiyan. Tinatahak niya mula Aurora hanggang kalsada ng Legarda para abangan ang mga nakakatakam na tira-tirang putahe’t panghimagas mula sa mga resto at fast food na kanyang nadadaanan. Sa maghapon, samu’t-saring mga nilalang ang kanyang nakakasalubong at minsa’y nakakasalamuha. Mga taong dedma sa mga tulad niyang walang umaari kaya’t naging palaboy, mga taong tinuturing na salot ang kanyang uri na minsa’y gumagamit ng dahas para siya’y maitaboy palayo. Meron din naman siyang mga katropa, mga kawangis niya na madalas niyang makadaupang-palad sa lansangan at makajamming sa hapagkainan. Di nila alintana ang panganib sa pakikipagpatintero kalaro ang mga humahagibis na mga sasakyan sa kalsada.

Isang gabi ng Martes, isang sandali kung saan abalang-abala ang lansangan sa mga dagsang sasakyan at mga taong papauwi mula sa kanilang pinanggalingan, halo-halong ingay ng iba’t-ibang nilalang, maruming usok mula sa mga pampasaherong jeep na humalo sa hangin at sumakop sa kapaligiran, at iba’t-ibang kulay at kutitap ng mga ilaw mula sa mga establisyimento na sumasayaw at nagpapabuhay sa mumunting palaruan ni Puloy. Heto siya’t katatapos lang mag-dinner ng tira-tirang paelya con pabo sa isang magarbong grill&resto sa kahabaan ng Magsaysay blvrd. Naghahanap na siya ng masisiestahan para sa pansamantala niyang pagiwan sa mausok niyang mundo. Napansin niyang madalang na ang pagdaan ng mga sasakyan kaya’t tyumempo siya sa pagtawid sa kabilang kalsada. Umarangkada na siya sa pagtawid nang marinig niya ang isa sa mga kinahumalingan niyang musika. Iisang ritmo ang tunog, walang melodiya at katono ng isang malakas na busina ng isang humahagibis na truck. Napalingon si Puloy sa kanyang kanan. Isang nakakasilaw na liwanag ang papalapit na tila nagsasabing tuluyan na niyang iiwan ang nakagisnan niyang mundo. Sa pakiramdam niya’y tinabunan siya ng nakakasilaw na liwanag. Dagling dumilim ang kanyang paningin at nablangko ang kanyang ulirat.

Heto na si Puloy, lapat at plastado sa kalsada, nakahandusay habang kasiping ang sariling dugo at mga laman-loob na nagkalat na parang taho. Luwa ang bituka’t sumirit ang paelya con pabo.

Heto na si Puloy, maya-maya lang aasikasuhin na ng MMDA ang kanyang bangkay.

Kawawang si Puloy, walang tagapagalaga, pinabayaan ng kanyang walang pusong amo, kasuklam-suklam para sa mga tulad niyang palaboy na aso…